Politiek is verslavend

 

 

Dat heb ik ondervonden toen ik jaren geleden – per ongeluk bijna – de politiek in rolde. Als oudercommissielid van de school van mijn kinderen kwam ik in contact met de lokale politiek en ik ben er nooit meer mee opgehouden.

 

De lokale politiek is mijn passie

Na mijn werk als gymnastieklerares ging ik op het partijbureau van de PPR, later GroenLinks, aan de slag, eerst als emancipatiewerkster en daarna als medewerker raads- en statenwerk. Daarnaast was ik een jaar of acht raadslid in de gemeente De Ronde Venen en liet me vervolgens verleiden tot een vierjarig uitstapje naar de Provinciale Staten van Noord-Holland.

De gemeentelijke politiek trok me echter meer. Ik miste de directe contacten met de inwoners. Daarom stelde ik me kandidaat voor de gemeenteraad van Haarlem en maakte twee periodes deel uit van de GroenLinksfractie.

De beste manier om de eigen gemeente te leren kennen!

 

Op het partijbureau van GroenLinks was ik verantwoordelijk voor de deskundigheidsbevordering van raads- en statenleden. Ik ontdekte welke vaardigheden en kwaliteiten er nodig zijn voor effectief gemeenteraadswerk en verwerkte die in de  cursussen en studiedagen die ik ontwikkelde.

De theorie werd aangescherpt in de praktijk toen ik achttien jaar lang actief raadslid was. Ik zag veel collega- raadsleden stuklopen op verkeerde verwachtingen en een gebrek aan ondersteuning.

 

 

effectieve politiek bedrijven is mijn missie

Om  de soms taaie en stroperige besluitvormingsprocessen vol te kunnen houden, moet je vooral  geduldig zijn . Maar ook steeds blijven hameren op hetzelfde aambeeld, soms tot vervelens toe. In de raad noemden ze me dan ook wel eens een bijtertje. Dat vond ik eigenlijk wel een geuzennaam.

 

Je moet het spel leuk vinden en genieten van de publieke belangstelling,. anders houd je het niet vol. Voor een raadslid is een beetje ijdelheid niet verkeerd.

 

Wel moest ik leren om mijn soms hoge verwachtingen bij te stellen. Je kunt het nooit alleen, je hebt altijd andere partijen nodig.  Dus zocht ik vaak samen  met de collega’s van andere partijen naar het reëel haalbare. Als het even kon ging ik op zoek naar overeenkomsten in plaats van de verschillen. Het elkaar vliegen afvangen zonder dat je een stap verder komt,  daar zit niemand op te wachten. Hard op de inhoud, zacht op de persoon, was mijn strategie. Een compromis is prima als ik het maar aan mijn kiezer kan uitleggen. Maar… zonder mijn eigenheid prijs te geven!

Ik wilde openhartig en eerlijk zijn. Benaderbaar. Dat past bij me. En ook als problemen vroegen om een strategische benadering, wilde ik graag bij mezelf blijven. Dat is niet altijd even makkelijk. Soms is het nodig om de klagende burger nee te verkopen.

Ik vind  dat vrouwen-in-de-politiek een ongelijkwaardige strijd moeten leveren……Maar ik ben er eveneens van overtuigd dat vrouwen-in-de-politiek een meerwaarde hebben. Helaas zijn er nog steeds te weinig actief.

 

Ook ik was ijdel genoeg om in de lokale weekbladen op zoek te gaan naar mijn quote, mijn uitspraak, mijn foto. Ik wilde zichtbaar zijn, eerst in mijn dorp, later in mijn stad.

 

 

Mijn ideeën over het politieke spel kregen vorm en de wil om dat uit te dragen groeide:

in 2001 startte ik Trainingen voor Politiek en Organisatie.